یا اینقدر ازش استفاده می کنی که تموم می شه

یا دلت نمی یاد ازش استفاده کنی

                                                                                               تا گم می شه.

             آرزو دارم بفهمي درد را.

                      تلخي برخوردهاي سرد را.

                             مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني.

                                      مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني.

      مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني.

عکس رخساره ي ماهش را داد ..

               گفتمش همدم شبهايم کو ؟

                   تاري اززلف سياهش راداد ..

                        وقت رفتن همه روميبوسيدو به من ازدور نگاهش راداد ..

                                                     يادگاري به همه داد و به من... ....

                       انتظار سرراهش را داد .

روزگاریست در این کوچه گرفتار توام باخبر باش که در حسرت دیدار توام گفته بودی که طبیب دل هر

بیماری پس طبیب دل من باش که بیمار توام.

 ای مهربانم، ازین پس هرشب سراغت را از ماه می گیرم و هر روز به خورشید می سپارمت تا مبادا به

سایه غم گرفتار شوی... .

 وقتی باد می وزه شن ها جا به جا می شن اما کویر همچنان کویر باقی می ماند و این است افسانه ی

جاودان عشق است.